کتاب قصه دلبری از شرط شهید شدن سخن می‌گوید. شرط شهید شدن، شهید بودن است. درست مثل شهید مدافع حرم محمدحسین محمدخانی. کافیست چند صفحه اول کتاب قصه دلبری را ورق بزنید تا محمدعلی جعفری در این رمان عاشقانه مهر تاییدی بر این سخن بگذارد. قصه دلبری از زبان همسر شهید، مرجان درعلی، مخاطب را به پای عاشقانه‌هایی می‌کشاند که عطر و بوی آرامش، مودت و رحمت می‌دهد؛ از همان جنسی که آیه «وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیْها وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً» آن را نشانه‌ای از نشانه‌های خدا می‌داند. داستان از حضور نچسبِ شهید محمدحسین محمدخانی در دانشگاه ان هم با شلوار شش جیب و چفیه‌ای که گاه‌گاه به دور سرش می‌بست، آغاز می‌شود. اما رفتار شهید مخاطب خاص خودش را جذب می‌کند. علاوه بر این‌ها نگاه محجوبانه در برابر نامحرم، جلسه‌های دعای عرفه، حضور در بسیج دانشگاه و انتخاب مزار شهدا به عنوان پاتوق دور و بری‌های محمدخانی را به دو دسته موافق و مخالف تقسیم می‌کند. جالب اینجاست که همسر شهید نیز در دسته مخالف اعلام حضور می‌کند. اما ... داستان از همان صفحات ابتدایی با خواستگاری شهید از خانوم درعلی، البته با میانجی‌گری خانوم ابویی، و صدای جیغی که ناخودآگاه فضای دفتر بسیج را پر می‌کند، به اوج خود می‌رسد. اما پاسخ عروس خانوم کار را خراب می‌کند. ...