فاضل نظری از برجسته ترین شاعران و به خصوص غزلسرایان معاصر ادبیات فارسی است. عمده شهرت غزلیاتش بخاطر مضامین لطیف و در عین حال بدیع آنها است عاملی که باعث شده است اشعارش در میان اقشار مختلف مردم از استقبال بالایی برخوردار شود. اشعار فاضل نظری ساده، روان و در عین حال پیچیده و پر از مفاهیم نو است که البته ساختاری کم و بیش سنتی دارد. در اشعار فاضل نظر مفهوم سازی به نسبت شکل گرایی و سبک خاص زبانی از اهمیت بیشتری برخوردار است. فاضل نظری در اشعار خود هم از واژه های نو و هم از واژه های کهنه بهره می گیرد اما تکرار واژه های کهنه بیشتر است، و همین عامل به شعر او شخصیت خاصی می بخشد که تنها مختص خود اوست. اشعار او روان و ساده اما همچنان از نظر مضمون از پیچیدگی دلنشینی برخوردار است که با به تعویق انداختن کوتاه درک شعر بر کشش و جذابیت آن می افزاید. در شعر های او بازی های فرمی و شکلی کمتر به چشم می خورد، او زیبایی و شاعرانگی را تنها از دل خود شعر خلق می کند. شعرهای او طیف گسترده ای از احساسات عمیق و مشترک همه ی انسان ها را در بر می گیرد اما در درون همه آنها رد سپید امید را می توان پی گرفت، که می تواند ریشه در باور های مذهبی و دینی او داشته باشد. ضد مجموعه ای از غزل های اوست که عنوانش به نفس اماره ی انسان اشاره دارد .