کتاب روزگار دوزخی آقای ایاز به را می توان بهترین اثر وی دانست که طرفداران بی شماری نیز دارد. کتاب خطی تاریخی دارد، اما نمی توان آن را مطابق با راه و روش معمول روایت های تاریخ نویسان و تاریخ سازان دانست و اهمیت آن هم در همین موضوع است. در روزگار دوزخی آقای ایاز، نویسنده همه ی تلاشش این بوده که از راوی فاصله بگیرد و زبانی ایجاد کند که خواننده را همراه راوی به تب و تاب بیندازد و بی جهت نیست که راوی در سطری از رمان، می گوید: «مرا که ورق می زنید خودتان ورق می خورید.» آقای ایاز شخصی است که در دربار محمود به عنوان غلام و معشوقه او زندگی می کند و در خانواده ای که ایاز در آن به دنیا آمده را روایت می کند. (می گوییم به دنیا آمده نه بزرگ شده است زیرا ایاز از کودکی معشوقه محمود می شود و در واقع شخصیتش در دربار محمود شکل می گیرد.) هر کدام از اعضاء خانواده نماینده گروهی از جامعه هستند. مثلا پدر خانواده خواجه ای دانا اما ترسو و محتاط است که تمام ترسش از نماد قدرت یعنی محمود و پدرانش است. يوسف یکی دیگر از پسران خواجه و برادر ایاز می باشد که به قدرت خرده می گیرد. و راه حل مبارزه با آن را خشونت می داند؛ منصور یکی دیگر از برادران ایاز که راه مبارزه را در اندیشه و فكر جستجو می کند و صمد برادر دیگرشان شاعر است و تفکرش را در شعر خود منعکس می کند. خود ایاز نیز شخصیتی است که حقیقتی جز محمود نمی بیند