تاریخ نویسی برای اهل بیت آمیخته به بیان فضائل و مناقب بوده و هست. شاید بتوان گفت در آغاز دو نوع تاریخ نویسی برای اهل بیت مطرح بوده. نخست نگارش سال ولادت و رحلت به علاوه برخی اطلاعات جزئی مربوط به فرزندان و رخدادهای معروف زندگی و دوم فضائل و احادیثی که به نوعی برای بحث امامت سودمند است. به تدریج در کتابهای بعدی این دو رشته به هم درآمیخته گاهی وجه تاریخی و گاه وجه فضائل و مناقب قوی تر می شده است. بخش معجزات هم به یک اعتباری بخشی از فضائل و مناقب و به اعتباری بخشی مستقل برای اثبات اخبار غیبی است. نویسندگان این آثار هرچه از خط اصولگرایی شیعی فاصله گرفته و اخباری می شدند، روایات و اخبار مطروحه در قرن دوم و سوم را بیشتر احیاء کرده و گاه چیزهایی هم از این طرف و آن طرف ضمیمه می ساختند. طبعا علمای اصولی تر ـ مقصود در بخش عقاید است ـ در این باره حساسیت بیشتری داشتند و این قبیل مطالب را بیشتر به اختصار می نوشتند.