ابن عربی (به عربی: ابن عربی‎) با نام کامل أبو عبدالله محمد بن علی بن محمد إبن عربی الحاتمی الطائی الأندلسی المرسی الدماشقی (زادهٔ 26 ژوئیه 1165 – درگذشتهٔ 16 نوامبر 1240 میلادی) ملقب به محیی‌الدین و ابن عربی و سلطان العارفین، و الشیخ الاکبر و امام العارفین و … دانشور، عارف، شاعر و فیلسوف مسلمان اندلسی بود که در اندیشه اسلامی بسیار تأثیرگذار بود. از 850 اثر منتسب به وی، حدود 700 اثر معتبر هستند در حالی که بیش از 400 اثر هنوز موجود است. آموزه‌های جهان‌شناختی وی جهان‌بینی غالب در بسیاری از نقاط جهان اسلام شد. وی در میان اهل سلوک و عرفان با نام‌های الشیخ الاکبر (از اینجا مکتب اکبریه یا اکبریان) و محیی‌الدین ابن عربی در سراسر خاورمیانه معروف است. برخلاف تصور بسیاری، هرچند ابن عربی در برخی مباحث، سخنانی از صوفیه را تایید کرده است ؛ اما در مواردی نیز، به نقد آرایی از صوفیه پرداخته است. او در فتوحات ج1، ص 61 گفته است که او دیدگاه مستقلی دارد و او تابع دیدگاه صوفیه نیست. این کتاب حاوی سخنان حکیمانه و جذاب عارف بزرگی چون ابن‌عربی است که با صفای باطنی و سلوک معنوی و قلم توانا و ذهنی وقاد توانسته است موضوع انسان کامل را با عباراتی مستدل و روشنی بیان نماید.