انتقال آهن از یک اندام به اندام دیگر به وسیلة پروتئین پلاسمایی آپوترانسفرین صورت می گیرد. این پروتئین که یک 1β\- گلوبین با وزن مولکولی kDa 75 است دارای دو جایگاه اتصال به آهن می باشد، هر جایگاه می تواند به یک یون آهن فریک (Fe3+) همراه با یک یون بیکربنات (HCO3-) متصل شود. این دو جایگاه در pH فیزیولوژیک دارای میل پیوندی بالایی برای یون آهن فریک (Fe3+) بوده ولی با کاهش pH میل پیوندی آنها کاهش می یابد و امکان آزاد شدن آهن در درون اندامک های سلولی را فراهم می سازد. کمپلکس آپوترانسفرین - Fe3+ را ترانسفرین می گویند. آهن موجود در سرم به ترانسفرین متصل می شود، اما از آنجایی که در حالت طبیعی تنها یک سوم (حدود 30%-25) جایگاه های متصل شونده به آهن بر روی ترانسفرین به وسیلة Fe3+ اشغال می شوند، این پروتئین دارای ظرفیت پرنشدة قابل ملاحظه-ای برای اتصال Fe3+ است. ظرفیت اشباع نشدة اتصال به آهن ترانسفرین یا (Unsaturated Iron-Binding Capacity) UIBC نشان دهندة جایگاه های اتصال به آهن قابل دسترس (خالی) در سرم می باشد. ظرفیت اتصال آهن کل یا (Total Iron-Binding Capacity) TIBC بیانگر مقدار آهن مورد نیاز برای اشباع کردن کامل (100%) ترانسفرین است، به عبارت دیگر TIBC حداکثر میزان آهنی است که می تواند به پروتئین های سرم بویژه آپوترانسفرین متصل شود. ...