شيلاجيت در کتب سنتي ايران، سلاجيت ناميده مي‌شود. در کتاب محيط اعظم چنين آمده که سلاجيت، دافع اقسام پَرميو (سوزاک)، بواسير بادي، جذام، استسقا، زردي رنگ بدن، تنگي نفس، دق الشيخوخة، فساد بلغم و خون، و سلس البول، مفتت سنگ گرده و مثانه، و قاتل کرم شکم است. همچنين مؤلف از قول صاحب تذکرة الهند مي‌گويد که با استعمال چندباره دو سه قطره از سلاجيت محلول در آب، دارو به زودي در تمام بدن نفوذ مي‌کند و مقوي هاضمه، ملين طبع، مسخن بدن، و فزاينده باه و مني بوده و اثر آن تا سه روز در بدن مي‌ماند؛ ريح‌ها را به تحليل مي‌برد و غلظت اخلاط را برطرف مي‌کند. موارد مصرف: ترياق سموم؛ دافع فساد اخلاط به‌خصوص خون و بلغم؛ مقوي باه و جميع اعضا و قوى و ارواح. دستور و روش مصرف: شيلاجيت به دو صورت خوراکي و موضعي مصرف مي‌شود. مصرف خوراکي: يک عدد صبح ناشتا با آب جوش ميل شود. توصيه مي‌شود ترکیب به صورت دوره‌اي مصرف شود. براي مثال، 2 تا 4 هفته مصرف و در 6 تا 12 هفته بعدي قطع شود. در هر بار بيشتر از 300 ميلي گرم مصرف نشود. دوز متوسط شيلاجيت مايع 100 تا 150 ميلي‌گرم (در نهايت 200 ميلي‌گرم) است و نبايد از 600 ميلي‌گرم روزانه بيشتر مصرف شود. اين فراورده بايد براي يک فرد متوسط ميانسال، حدود 2 ميلي‌گرم به ازاي هر کيلوگرم از وزن بدن تجويز شود. ...