درباره کتاب می خواهم بمیرم اما دوست دارم دوکبوکی بخورم: اسمش را چه بگذاریم؟ افسردگی؟ او دائما احساس پستی، اضطراب ، شک و تردید بی پایان نسبت به خودش دارد. اما نسبت به دیگران نیز به شدت قضاوتگر است. او احساسات خود را به خوبی در محل کار و در کنار دوستان پنهان می کند. تلاش های او طاقت فرسا هستند و او را از ایجاد روابط عمیق باز می دارند. این موضوع نمی تواند عادی باشد . اما اگر او تا این حد نا امید است، چرا همیشه می تواند به غذای خیابانی مورد علاقه اش کیک برنجی تند و تیز دوکبوکی تمایل پیدا کند؟ آیا زندگی فقط همین است؟ بک سهی با ضبط دیالوگ های خود با روانپزشکش در یک دوره 12 هفته ای شروع به تفکیک حلقه های بازخورد، واکنش های تند و رفتارهای مضری می کند که او را در چرخه ای از خودآزاری محبوس می کند.