رضا خان و توسعه ایران کتابی است برای معرفی و نقد دوران پهلوی اول. مدافعان رضاشاه او را «پدر ایران نوین» می‌دانند و پادشاهی او از سوی حامیانش «دیکتاتوری منور» نامیده شد که آرمان‌های جنبش منور الفکری در ایران را پی گرفت، اما به تدریج، نوعی استبداد فردی در حکومت را در پیش گرفت. از سویی دیگر مخالفان رضاشاه او را مسئول «بر باد رفتن مشروطیت» در ایران می‌دانند و معتقدند اگر چه پهلوی اول توانست نظام حکمرانی به ظاهر مدرنی تأسیس کند، اما دموکراسی، مجلس، انتخابات و آزادی را در ایران محدود کرد. با وقوع جنگ جهانی دوم، با وجود اعلام بی‌طرفی در سال ۱۳۲۰، متفقین ایران را اشغال کردند. سپس با اولتیماتوم بریتانیا، رضاشاه مجبور به استعفا، ترک ایران و واگذاری پادشاهی به ولیعهدش محمد رضا پهلوی شد. سرانجام سه سال بعد، در ۶۶ سالگی در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی درگذشت. درباره کتاب این کتاب تلاش دارد تا در خلال معرفی اقدامات انجام گرفته در حوزه‌های گوناگون در دوره پهلوی اول، نسبت آن‌ها را با مقوله توسعه مورد بررسی قرار دهد. کتاب با معرفی انواع رویکردهای گوناگون به توسعه‌، نوع رویکرد اتخاذ شده در عصر پهلوی اول به توسعه را مورد واکاوی قرار می‌دهد. فصل نخست کتاب به مباحث نظری و تعریف مفاهیم اصلی اختصاص یافته. در طی این فصل ضمن ارائه تعریفی از توسعه و بیان تاریخچه‌ای از آن، رویکردهای عمده توسعه مورد بررسی قرار می‌گیرد. ...