کتاب «پیامبر و دیوانه» نوشته‌ی «جبران خلیل جبران» ترجمه‌ی «نجف دریابندی» است. در قسمتی از کتاب می‌خوانیم: «روزگاری در شهر دوردستی به نام "ویرانی" پادشاهی حکومت می‌کرد که هم توانا بود و هم دانا. مردمان از توانایی اش می‌ترسیدند و به سبب دانایی‌اش دوستش می‌داشتند. در میان این شهر چاهی بود که آب سرد و زلالی داشت و همه مردم شهر از آن می‌نوشیدند، حتی پادشاه و درباریانش؛ زیرا که چاه دیگری نبود. یک شب هنگامی که همه در خواب بودند، جادوگری وارد شهر شد و هفت قطره از مایع شگفتی در چاه ریخت و گفت از این ساعت به بعد هرکه از این آب بنوشد دیوانه می‌شود. بامداد فردا همه ساکنان شعر، به جز پادشاه و وزیرش، از چاه آب نوشیدند و دیوانه شدند، چنان که جادوگر گفته بود. آن روز مردمان در کوچه و بازارها کاری نداشتند جز اینکه با هم نجوا کنند پادشاه ما دیوانه است. پادشاه ما و وزیرش عقل‌شان را از دست داده‌اند. یقین است که ما نمی‌توانیم به حکومت پادشاه دیوانه تن در دهیم، باید او را سرنگون کنیم. آن شب پادشاه فرمود تا یک جام زرین از آب چاه پرکنند. ...