هیولاهای دنیای کودکی و بزرگسالی با هم کمی متفاوت‌اند. جان فردریکسون در کتاب دروغ‌هایی که به خودمان می‌گوییم با ما از هیولاهای ترسناک بزرگسالی صحبت می‌کند که باعث می‌شود ما به خودمان دروغ‌هایی بگوییم تا از مواجهه با دنیای واقعی فرار کنیم. هیولاهای کودکی باعث می‌شوند که تخت خواب‌مان خیس شود و خواب‌هایمان پرکابوس و هیولاهای بزرگسالی درست برعکس آن، ما را غرق در دنیایی مصنوعی می‌کند که آفریده‌ی توهمات ماست. عبور از این دنیای مصنوعی تنها وظیفه‌ی ما برای حفظ سلامت روان است. درباره‌ی کتاب دروغ‌هایی که به خودمان می‌گوییم از کودکی به همه‌ی ما یاد داده‌اند که نباید به دیگران دروغ بگوییم اما هیچ‌کس دراین‌باره که ما نباید به خودمان هم دروغ بگوییم با ما صحبت نکرده است. به‌جز حالا که جان فردریکسون (Jon Frederickson) قصد دارد تا در کتاب دروغ‌هایی که به خودمان می‌گوییم (The Lies We Tell Ourselves: How to Face the Truth) به ما بیاموزد که چگونه با رها کردن دروغ‌هایمان و رویارویی با واقعیت، زندگی بهتری بزای خودمان بسازیم. جان فردریکسون با ارجاع دادن مداوم ما به چالش‌های یکسانی که با آن در زندگی مواجه هستیم، به ما نشان می‌دهد که چگونه با مسائلی مانند تنهایی و انزوا، مرگ و ترس از رهاشدن توسط افراد موردعلاقه‌مان که ریشه در ذات انسانی ما دارند مواجه شویم و از آن‌ها فرار نکنیم. ...