اين كتاب با شرح بحراني آغاز ميشود كه نويسندگان كتاب آن را بحران بازنمايي نامگذاري كرده اند. بحراني كه پس از سالهاي جنگ جهاني دوم از عدم قطعيت در مورد ابزارهاي مناسب توصيف واقعيت اجتماعي ناشي مي گرديد و به بياني شكست الگوهاي جهان شمول در فضاي فكري آن سالها محسوب ميشد. در فضاي نسبي گرايانه حاكم در نيمه دوم قرن بيستم، مشروعيت اهداف پوزيتيويستي در علوم انساني به چالش كشيده شد و انسان شناسي در اين فضا با در اختيار داشتن ابزار قدرتمندي همچون روش مردم نگاري به سرعت رشد كرد. هدف اين كتاب تعريف عملكردي متمايز براي انسان شناسي به مثابه نقد فرهنگي است كه تنها با رجوع انسان شناسان به كارهاي ميداني داخلي در كشور خودشان و استفاده از كار تجربي مردم نگارانه در راستاي نقد فرهنگي از درون ميسر ميگردد. در اين راستا «فيشر» و «ماركوس» با بررسي يافته هاي پيشين انسان شناسان لزوم بازگشت به مرزهاي دروني جامعه و انجام مردم نگاريهاي تجربي را برجسته مي كنند.