«دلباختگي» نوشته كريستين بوبن، سفري شاعرانه و فلسفي به درون مفاهيم عشق، از دست دادن و زيبايي‌هاي ساده زندگي است. بوبن، با استفاده از نثر مينيمال و در‌عين‌حال عميق، در‌مورد ماهيت زودگذر و اسرارآميز عشق مراقبه مي‌كند. داستان از طريق شخصيت لوئيز، به تجربه عشق عميق و غم خاموشي كه از غيبت عشق بجا مي‌ماند، مي‌پردازد. نوشته‌هاي بوبن خواننده را دعوت به تأمل و بازنگري در‌مورد جزئيات كوچك و ناديده‌مانده زندگي مي‌كند كه اغلب معناي عميقي در دل خود دارند. در مركز اين كتاب عشق به‌عنوان يك نيروي فراگير و در‌عين‌حال شكننده قرار دارد. بوبن عشق را نه به‌عنوان يك احساس بزرگ و دراماتيك، بلكه به‌عنوان چيزي ظريف و دروني تصوير مي‌كند؛ احساسي كه زندگي را در سكوت خود تغيير مي‌دهد و حتي در لحظات غياب نيز اثرش را حفظ مي‌كند. لوئيز هم به‌عنوان يك شخصيت فردي و هم نمادي از عشق جهاني عمل مي‌كند؛ تجسم احساساتي كه پس از از دست دادن عزيزان همچنان در قلب باقي مي‌مانند. بوبن به بررسي تأثير عشق بر زندگي روزمره مي‌پردازد و نشان مي‌دهد كه چگونه حتي لحظات عادي زندگي، وقتي با عشق لمس شود، دگرگون مي‌شود. عشق در اين اثر نه‌فقط يك احساس، بلكه راهي براي درك دنيا و تعامل با آن است. در غم و اندوه نيز، زيبايي و تأملي نهفته است كه مي‌تواند دل‌شكستگي را به يك تجربه فلسفي و آرام تبديل كند. سبك نگارش بوبن در «دلباختگي» همانند ديگر آثار او ساده و شاعرانه است. ...