جن نامه رمانی بلند است که گلشیری 13 سال برای نوشتن آن زمان صرف کرد. این کتاب برخلاف شازده احتجاب که به زندگی اشراف می‌پردازد، درباره‌ی زندگی مردمان عادی و متوسط جامعه است که در دوران حکومت پهلوی اتفاق می‌افتد. کتاب در 5 بخش نوشته شده و با یک پیوست کوتاه به پایان می‌رسد. داستان با زبانی بسیار جذاب روزهای زندگی «حسین» و خانواده‌اش را روایت می‌کند که عمویی هم‌نام خودش داشته که برای بازگرداندن عشق از دست رفته، درگیر جن و علوم غریبه شده بوده. حسین صندوقچه‌ی وسایل احضار و جن‌گیری عمویش «میرزا حسین» را پیدا می‌کند و این مساله تأثیر شگرفی بر او می‌گذارد و باعث می‌شود که زندگی‌اش با زندگی عمویش پیوند بخورد و به عبارتی «میرزاحسین» در «حسین» تکرار شود... داستان پر از خرده‌روایت‌هایی از زندگی است که بعضی بسیار دردناک و ناراحت‌‍‌کننده‌اند. خواندن کتاب همچنین نشان می‌دهد که گلشیری برای نوشتنش، زمان زیادی را صرف مطالعه علوم غریبه و ماوراءالطبیعه کرده است، تا بتواند با چیره‌دستی درباره‌ی آن بنویسد و البته که موفق هم بوده.