بدون‌ شک خانواده مهم‌ترین و اصلی‌ترین نهاد تربیتی جامعه است. بدون‌ پدر و مادر خالی از عشق هستیم، احساس امنیت نمی‌کنیم و بی‌سروسامان‌ هستیم. در سال‌های کودکی به مراقبت والدین وابسته‌ایم. اما در دوران بلوغ و نوجوانی، فرایند مستقل شدن‌ از والدین به اوج می‌رسد. خانواده‌ی سالم در چنین شرایطی تلاش می‌کند تا با افزایش تحمل خود و در پیش گرفتن فضایی منطقی برای استدلال، این بحران را مدیریت کند. اما والدین سمی حاضر به درک این مرحله‌ی حساس نیستند. آن‌ها، همه‌ی رفتارهای استقلال‌ طلبانه‌ی فرزندانشان را به چشم سرکشی و زیرسوال رفتن‌ قدرت خود می‌بینند. مهارت‌های والدینی به عنوان یکی از مهم‌ترین ارکانی که سلامت بشر و جامعه به آن وابسته است، مورد بی‌توجهی قرار گرفته است. اساس روش تربیتی نه بر پایه‌ی دانش و آموزش صحیح، بلکه بر پایه‌ی اصول تجربی، احساسی یا باورها و آموخته‌های غلط و کهنه است. این مسائل پیچیده‌تر می‌شوند وقتی که مفهوم پدر و مادر در بسیاری فرهنگ‌ها چنان تقدسی دارد که نقد رفتار آن‌ها و بررسی مهارت‌هایشان با احساس گناه همراه است. اما والدین هم انسان‌اند و مثل تمام انسان‌ها، ضعف و نقص دارند. حس پدر و مادر تا حدی غریزی و فطری است و تحت تاثیر شرایط محیطی و تربیت و امکانات قرار می‌گیرد. ممکن است در دوران کودکی خود، پدر و مادری ناآگاه، بیمار یا سرکوب‌گر داشته‌اند و در نتیجه در شیوه‌ی فرزندپروری خود دچار اشتباه و تقصیر شوند.