نویسنده در این کتاب داستان پسری 15 ساله را روایت می‌کند که در چهار سالگی پدرش را به خاطر بیماری صعب‌العلاجی از دست داد و حالا به طور اتفاقی با دست نوشته‌ای از او مواجه می‌شود. پدر او پزشکی شریف بود و برای زنده ماندن‌ با بیماری‌اش بسیار جنگید، اما در نهایت نتوانست تحمل کند و خود را تسلیم مرگ کرد. او وقت زیادی برای پدری کردن‌ در حق تنها پسرش را نداشت و هر لحظه ممکن بود که مرگ به سراغش بیاید. سرانجام تصمیم گرفت که برای فرزندش نامه‌ای طولانی بنویسد تا سال‌ها بعد آن را بخواند و از او درس زندگی بیاموزد. بخشی از کتاب را باهم بخوانیم: داستان دختر پرتقالی در بعد از ظهر روزی شروع شد که من جلوی تئاتر ملی منتظر تراموا ایستاده بودم. آن زمان اواخر دهه‌ی 1970 و اوخر پاییز بود. به یاد دارم که در فکر دوره‌ی پزشکی بودم که تازه آغاز کرده بودم. احساس عجیبی داشتم و تصور می‌کردم که روزی یک پزشک واقعی می‌شوم و بیمارهای واقعی خواهم داشت که نزد من می‌آیند و سرنوشتشان را به دستم می‌سپارند. خودم با یک روپوش سفید در پشت میز تحریر بزرگی می‌دیدم که به بیمارم می‌گفتم: «چه مدت است که دچار این بیماری هستید؟» در این میان تراموا از راه رسید، اولین چیزی که در قطار توجهم را جلب کرد یک دختر دوست داشتنی بود که وسط تراموا ایستاده بود و یک پاکت بزرگ کاغذی پر از پرتقال در بغل داشت. ...