مهمترين محصول عمر انسان تجارب او است. تجاربى كه مى‌تواند براى زندگى بهتر، جهاد بيشتر و تكامل فزونتر راهگشا باشد. ولى يك انسان مگر چقدر مى‌تواند در عمر كوتاه خود تجربه كند؟ بيست سال، پنجاه سال، هشتاد سال؟ تازه اگر در كوران‌هاى شديدى كه ميدان تجربه است قرار گيرد و عمر او به صورت يكنواخت نگذرد. حال فكر كنيد اگر بتوانيم تجربيات همه انسانها را كه در يك عصر زندگى مى‌كنند يكجا جمع كنيم و از آن بالاتر تجارب همه انسان ها را در تمام قرون و اعصار، راستى چه حجم زيادى را تشكيل مى‌دهد؟ و مسلماً مبدأ معرفت و آگاهى بسيار عظيمى است. تاريخ (به شرط اين كه به صورت كامل و صحيحى تنظيم شود) مجموعه تجارب همه انسانها را در تمام قرون و اعصار، پيش روى مطالعه كنندگان مى‌گذارد. حتى اگر ناقص هم باشد به نسبت دربرگيرنده تجارب ادوار پيشين است. اهميت تاريخ از اين نظر روشن‌تر مى‌شود كه بدانيم كمتر حادثه‌اى در زندگى امروز مى‌توان يافت كه نمونه، يا نمونه‌هايى از آن در گذشته واقع نشده باشد. اینکه می‌گویند که تاريخ پيوسته تكرار مى‌شود يك واقعيت است. البته ممكن است موارد استثنايى هم وجود داشته باشد؛ ولى اكثريت قريب به اتفاق حوادث در اين قانون كلى جمع است.