سهراب سپهری، در 15 مهرماه 1307، در قم، به دنیا آمد‌. پدربزرگش میرزا نصرالله خان سپهری نخستین رئیس تلگراف‌خانه‌ی کاشان بود. پدرش اسدالله و مادرش ماه جبین نام داشتند که هر دو اهل هنر و شعر بودند. پدرش نیز کارمند اداره پست و تلگراف کاشان، اهل ذوق و هنر بود. وقتی سهراب خردسال بود، پدر به بیماری فلج مبتلا شد و در سال 1341 درگذشت. مادر سهراب نیز که اهل شعر و ادب هم بود، در خرداد سال 1373 درگذشت. منوچهر سپهری، برادر ارشد سهراب و تنها برادر وی که هم‌بازی دوران کودکی سهراب بود نیز در سال 1369 درگذشت. او سه خواهر به نام‌های همایون‌دخت، پری‌دخت و پروانه داشت. بخشی از کتاب را باهم بخوانیم: سالها از دوران دانشکده گذشته بود، روزی در یک گالری با استاد فرانسوی خود روبه‌رو شدم. او شاگرد خود را دوست خطاب کرد. جرأت یافتم و از او خواستم به کافه‌ای برویم و از رفته‌ها بگوییم و او دعوتم را به گرمی پذیرفت. باهم به کافه‌ای رفتیم، خلوت. قهوه‌ای خواستیم و از هر دری سخنی راندیم. باب سخن گشوده بود که من عقده‌ها را گشایش خواستم، گفتم: «استاد، روزی به کارگاه آمدید. منظره‌ای را گرته ریخته بودم با اندکی قرینه کاری. گفتید قرینه را از میان ببر و من بردم، اما به دل خشنود نبودم.»