انسان در هيچ شرايطي و در هيچ دوره سني ، بي نياز از مباحث اخلاقي و تربيتي نيست: زيرا هيچ گاه انسان در وضعيتي قرار نمي گيرد که از خطر انحرافات و آسيب هاي اخلاقي در امان باشد. از طرف ديگر، انسان در هيچ شرايط و هيچ دوره سني به وضعيتي دست نمي يابد که گفته شود به کمال اخلاقي رسيده و هيچ مرحله تکاملي نمانده که طي نکرده باشد . بنابراين ، انسان در همه حال در معرض صعود و سقوط اخلاقي است و ضروري است با کمک برنامه هاي تبيين و تمرين اخلاقي ، خود را از سقوط در امان دارد و به حرکت در جهت صعود ادامه دهد.