اگر نخستین و مهمترین وظیفه عالمان دینى در عصر غیبت را که ائمّه (ع)بر عهده آنها نهاده اند، مدیریّت روحى و فکرى جامعه و پاسدارى از باورهاى اعتقادى مردم بدانیم، شهید آیت للّه مرتضى مطهرى نمونه شاخص و ارزنده در این زمینه است.این شهید بزرگوار چنان بود که دردها و آفات عقیدتى و فکرىِ پیرامون خود را به دقّت رصد میکرد و آنگاه که رخنه و خللى را مشاهده مى نمود و انحرافى را تشخیص می داد، به تکاپو افتاده، به جبران و درمان برمى خاست. او نمى نشست تا از سر تفنّن یا علاقه شخصى چیزى بخواند و بنویسد و نظریّه پردازى کند و منتظر بماند دیگران حرکتى بکنند و اقدامى نمایند. او همچون همه عالمان راستین و دردآشنا و متعهّد اهل اقدام بود و در صف مقدّم هدایت و رهبرى جامعه حضور پررنگ و پی گیر داشت.همین جامعه گرایى و حضور در عینیّت اجتماع بود که ایشان را در نگارش آثاروموضوع یابى خطابه هایش، به نیازسنجى نو به نو جامعه و توجّه به کاستى هاى عقیدتى و فکرى مردم برمى انگیخت و در نتیجه هر یک از محصولات فکرى او،پاسخگوى مسائل و شبهه ها و عکس العملى بزرگ در مقابل کج روى ها و انحرافات بود.علّامه شهید مطهّری اهل تکلیف و مسئولیّت بود و آنچه را به عنوان یک عالم دینی برعهده داشت به خوبی میشناخت و دغدغه انجام وظیفه و به جای آوردن تکلیف لحظه ای او را رها نمی کرد. ...