امروزه هزینه‌‌های کلانی درباره مطالعات آینده‌‌پژوهی صرف می‌‌شود. این هزینه‌‌ها از آنجا قابل توجیه است که رصد چشم انداز و قله‌‌های فراسو، مسیر و جهت‌‌گیری امروز هر جامعه‌‌ای را تعیین خواهد کرد. بر همین اساس، جوامع به دنبال برنامه‌‌ریزی و مدیریت‌‌اند و راهکارهای رسیدن به افق‌‌های ترسیم شده و چشم انداز آینده را تحلیل و بررسی می‌‌کنند. نظام سلطه فقط به دنبال آینده‌‌پژوهی و محاسبه آینده و یا آینده‌‌نگری نیست، بلکه چشم‌‌انداز آینده و ترسیم افق فردا، بر آینده‌‌سازی و نه آینده‌‌نگری استوار است؛ یعنی افزون‌‌بر آینده‌‌نگری به دنبال ساخت آینده مطابق دغدغه‌‌ها و هدف‌‌های خویش است. مکاتب موجود، مدعی سعادتمندی امروز و فردای بشریت‌‌اند. آنان با ارائه نظریاتی مانند نظریه معروف پایان تاریخِ «فرانسیس فوکویاما»[1]، مدعی‌‌ هستند که بالاتر از لیبرال دموکراسی در اندیشه و تخیل بشر نخواهد آمد. آنها تنها راه امروز و فردا را سکولاریسم و کنار زدن دین از صحنه مدیریت جامعه می‌‌دانند. در این میان، جامعه و فرهنگی که نتواند از امروز و فردای خود با تبیین درست دفاع کند، به سرعت کنار زده و حذف خواهد شد. راه مانایی و پویایی یک فرهنگ و مکتب از سویی، تبیین درست خود و از سوی دیگر، هجمه و رسواسازی و حذف مکاتب دیگر است. ...