تربیت یکی از مهم‌ترین و بلکه پراهمیت‌ترین امور زندگی بشر است. تربیت محصول و ثمره زندگی دنیایی و هدف از خلقت ماست که به معنای عام آن نقش و وظیفه‌ای همگانی است. انسان در دوره‌های مختلف زندگی هم در نقش مربی قرار دارد و هم در نقش متربی به این معنا که انسان نه صرفاً در مقام رفتار با فرزندش، بلکه در مقام رفتار با اطرافیان، دوستان، جامعه و حتی در مقام رفتار با خودش دائماً مشغول کار تربیتی است هر بازخورد و هر کنشی از انسان در برابر محیط و انسان‌های پیرامونش نوعی اثر تربیتی برای خود و آن‌ها در پی دارد بدین جهت مقوله تربیت را می توان یک مقوله و نقش همگانی و همیشگی برای بشر به حساب آورد. عالم متفکر مرحوم آیت الله حائری شیرازی از معدود عالمانی هستند که با بهره‌گیری از تفکر عمیق در آیات و روایات ورودی تخصصی و اجتهادی در حوزه تربیت داشته‌اند و در قریب به نیم قرن فعالیت علمی و تبلیغی خویش عرضه نموده‌اند. خود ایشان در توصیفی از اهتمام خویش به حوزه تربیت می‌فرمایند:« رشته اصلی من تربیت است. ...