ظهر یک روز آفتابی زمستان... سرمایی سخت، سوزان، نادنکا بازو به بازوی من انداخته بود، جعد زلف و کرک بالای لبش از ریزه برف سیمین سفید می زد. ما بالای تپه ی بلند ایستاده بودیم. از زیر پای مان تا پایین تپه شیب همواری بود که آفتاب در آینه ی آن خود را تماشا می کرد