دلم می‌خواهد یک تکه کوچک از پازل بزرگ خدا باشم

گاهی فکر می‌کنم خدا چه لذتی می‌برد از کنار هم قراردادن قطعات پازل زندگی ما! مرا از گلستان وصل می‌کند به باسلام در قم که هنرم را عرضه کنم. بعد که کمی از سوزن‌دوزی‌هایم را فروختم، تکه پازل سلامیاری را برمی‌دارد و  می‌گذارد کنار تکه غرفه‌داری‌ام. کمی که پیش رفت، حالا من از یک غرفه‌دار کاربلد تبدیل می‌شوم به مربی آن دسته از اهالی باسلام که می‌خواهند کسب و کاری راه بیندازند. بعد از بالاتر که نگاه می‌کنی – از همان وردست خدا – همین پازل من، خودش می‌نشیند توی پازل بقیه!

من به این تکه‌های پازل ایمان دارم. به همین خاطر هم گاهی دلم می‌خواهد بیشتر از یک مربی باشم. دلم می‌خواهد یکی باشم که که رفیق غرفه‌دارهاست و دل می‌سوزاند برای کسب و کارشان. مثلا پیش آمده فروشنده‌ای فقط از سر کنجکاوی به باسلام آمده تا یک غرفه‌ی تستی بسازد و کمی با هم حرف زده‌ایم و ماندگار شده.

نمونه‌ بارزش هم یکی از غرفه‌دارها به نام آقای جعفری است که آن اول‌ها هر چه اصرار می‌کردم تمرین‌هایش را انجام بدهد، زیر بار نمی‌رفت و می‌گفت: «این شغل هشتم منه! نمی‌تونم براش وقت بذارم.» ولی من باز پیشنهاد کردم که چند محصول ایجاد کند و بعد که خیلی زود اولین فروشش را تجربه کرد، امیدوار شد و ماند. حالا هم گاهی برایم هدیه می‌فرستد. و من بی‌ آن‌که دیگر در قبالش مشئولیتی داشته باشم، هر خبر تازه‌ای می‌شود که می‌تواند فروشش را بهتر کند، بهش می‌رسانم: گاهی ترفندهای غرفه‌داری، گاهی نکاتی درباره محصولاتش و گاهی پیشنهادی برای توسعه‌ی غرفه‌اش. حتی گاهی اگر خریدی در راسته‌ی او داشته باشم ازش مشورت می‌گیرم. چندباری هم پیش آمده که خودش محصولی را نداشته اما جستجو کرده و بهترین محصول را از آن دسته بندی پیدا کرده و به من معرفی کرده و من خریدم و راضی بوده‌ام.

بعد همین معرفی‌ها باز به دوستی‌ها و پازل‌های تازه ختم شده است. مثلا یک رفیق غرفه‌داری دارم که اسمش مریم است. مریم روزهای اول همین‌طوری آمده بود باسلام و نهایتا می‌خواست خرده‌فروشی کند. اما غرفه را که ایجاد کرد، از همان اول با دقت به نکاتم گوش می‌کرد. علاقه‌اش را که می‌دیدم راغب می‌شدم بیشتر برایش وقت بگذارم. حتی خارج از زمانی که برای ما تعیین شده بود. (یعنی خارج از ۹ صبح تا ۹ شب!) اول گل‌سر و گوشواره و اینطور چیزها می‌فروخت. من بهش گفتم توی این دسته‌بندی می‌تواند خیلی چیزهای دیگر هم بگنجاند. پذیرفت و کم کم غرفه‌اش تا شال و روسری هم جلو رفت.

یکبار هم عید غدیر با یک هدیه غافلگیرم کرد. یک روسری برایم فرستاده بود و نمکی می‌گفت: «انشالله روز خواستگاریت بپوشیش!» البته این هدیه همان یکبار نبود. هربار که از سمت من مهری می‌رسید، بی‌که چشم‌داشتی داشته باشم، مکرر از سمت مریم هدیه می‌رسید و شرمنده‌ی مهرش می‌شدم. شکر خدا آخرش هم فروش مریم بالا رفت و به کارش امیدوار شد. حالا دیگر یک خرده فروش نبود. می‌خواست کارش را توسعه بدهد. دنبال مغازه می‌گشت. خرده سودهای فروش باسلام و تلاشش منجر به این شد که مریم مدتی بعد جز غرفه‌ی مجازی، یک غرفه‌ی واقعی هم علم کند و صاحب یک شغل شود.

همان روزها به مناسبت بازشدن مغازه‌اش دوباره غافلگیرم کرد. یک هدیه برای من فرستاده بود و وقتی می‌‌دید شرمنده محبتش هستم می‌گفت:«قابلتو نداره. اینا جبران زحمات توئه زهرا!» اما من کاری نمی‌کنم جز انجام وظیفه. این مهری هم که در باسلام جاریست، همان چیزی است که آن را از بقیه‌ی پلتفرم‌ها متمایز می‌کند؛ همان چیزی که باعث ماندگاری من و خیلی‌های دیگر در باسلام شده است.