درست مثلِ زندگی!

در سفر پیدایش، در عهدِ عتیق آمده است، کشتی نوح بعد از طوفان‌های بزرگ، بالاخره در کوه آرارات به خاک می‌نشیند. شاید اینکه کشتی، اولین نجات دهنده‌ی انسان از نفرین است و شاید اینکه بعد از آن طوفان سخت، کشتی نوح در دل یک کوه آرام گرفت، باعث شده تا دختری در دامنه‌های دنا، دلش بخواهد کشتی بسازد.

وسط همان روزهایی که کرونا، زندگی را از رنگ و رو برده بود، شبیه همان پیرمردِ تنهای کشتی ساز، اسما هم، آرام آرام دکلِ کشتی‌هایش را می‌بست تا به عبور از روزهای سخت امیدوار بماند.

حالا که کم‌کم دارد جوانه‌های تازه‌ی کسب و کارشان جان می‌گیرد، ما را به عنوان اولین مهمانها در کارگاه کوچکشان در دلِ روستای پدری می‌پذیرند.

کشتی آرت
اسما قاسمیان

12 محصول

131 فروش

استان کهگیلویه و بویراحمد

مشاهده غرفه

قاب اول

اسما و داریوش آنقدر زبانِ همراهی با هم را بلدند که وقتی اولین بار اسما گفت دوست دارد کشتی بسازد، داریوش به دور از دریا، کشتی ساختنش نخندید و وقتی داریوش، کشتی‌ای را که با چوب‌ بستنی‌هایشان ساخته بودند، برای فروش گذاشت، اسما توی دلش را خالی نکرد.

حالا وقتی به آرامی و احترام اولین کشتیِ ساخته شده از چوب بستنی‌هایشان را نشان‌مان می‌دهند و می‌گویند :«اینو برای خودمون نگه داشتیم» چشمهای هردویشان از شادی می‌درخشد.

قاب دوم

وسط لیوان‌هایی که چوب‌ها با قطرها و اندازه‌های مختلف در آن تقسیم بندی شده‌اند، چشمم به پاکت سیخ‌های کبابی می‌افتد! احتمالا خود سیخ‌های کبابی هم، از اینکه می‌توانند به جای کباب شدن روی گاز، دکلِ کشتی باشند، به اندازه‌ی من متعجب هستند.

قاب سوم

این کشتی را که با تمام جزئیات و از روی مدل واقعی ساختند، گمان می‌کردند چشمِ همه را خواهد گرفت اما این کشتی تنها نمونه‌ از نوعِ خودش باقی ماند.

قاب چهارم

کسی چه می‌داند، شاید وقتی سهراب می‌نوشت: «قایقی خواهم ساخت/ خواهم انداخت به آب/ دور خواهم شد از این خاک غریب/ که در آن هیچ‌ کسی نیست که در بیشه عشق/ قهرمانان را بیدار کند»
چنین کشتی کوچک و ساده‌ای را برای دور شدن از غربت تصور می‌کرد. همین کشتی که این روزها بیشتر از همه، راهش را به خانه‌ها باز کرده و پرفروش‌ترین کشتی کارگاه است.

قاب پنجم

من فکر می‌کنم خدای ما، همان خدایی که به پروانه و آسمان به یک اندازه زیبایی بخشیده، خدای جزئیات است و هر چه ما بیشتر جزئیات را ببینیم، بیشتر به جزئیات اهمیت بدهیم، بیشتر پیدایش می‌کنیم.
آقای موسوی این دستگاه را به کمک تجهیزات و ابداعات خودش سرپا کرده تا…

بتواند به لبه‌ی کشتی هایش، شبیه قایق‌های واقعی انحنا بدهد.

قاب ششم

وسط خستگی‌های ساخت کارگاه با دستهای خودشان، همان جاهایی که می‌فهمند کار به آن سادگی‌ها هم نبوده، آقای داریوش موسوی روی دیوار یادگاری می‌گذارد تا یادش بماند که «ثبت است بر جریده‌ی عالم دوام ما»

(D:M مخفف اسم آقای داریوش موسوی)

قاب هفتم

باد شدید، به بادبان هم رحم نمی‌کند، روی بادبان‌ها دوخت می‌روند تا از جریان شدید باد آسیب نبیند. درست است که قایق‌های آقای موسوی خیلی از دریا فاصله دارند اما به قول شازده کوچولو :«آدم کفِ دستش رو که بو نکرده!» شاید روزی دریا به ملاقات کشتی‌ها آمد.

قاب هشتم

بادبان‌ها را که سیاه می‌کردند، گمان می‌کردند که خیلی هم به آبی دریا نیاید، اما برای کشتی‌هایی که تنها آشنای دریاها هستند، بادبان به هر رنگی زیباست.

قاب نهم

ظرافت و دقتی که کشتی‌ها را از هر فاصله‌ای دیدنی کرده، به راحتی به دست نمی‌آید. این صفحه‌‌ی چوبی یکی از ابداعات زوج کشتی‌ساز است تا فاصله‌‌ی تیرک‌های بادبانها یکی باشد.

قاب آخر

نخ‌کشی‌های بادبانها بیشتر کارِ اسماست. حوصله‌ و صبوریِ یک زن را می‌خواهد که آرام و با دقت، نخِ دورِ چوبها را تاب بدهی. دست را که شل بگیری، نخ بدقواره می‌ایستد، کمی که سفت بکشی پاره می‌شود و همه چیز از اول! همان وقتهاست که آقای موسوی دلش می‌خواهد قایق نیمه‌کاره را بردارد و پرت کند، اما لحظه‌ی آخر، ظرافت قایق و زحمتی که برایش کشیده، پشیمانش می‌کند، صبورترش می‌کند. درست مثلِ زندگی!