یوگای رایج در ایران، به‌حکم آنکه نام «یوگا» بر خود دارد، علی‌الاصول بایستی نسبتی با یوگای کلاسیک (یوگای سنتی و اصیل هندی) داشته باشد؛ اما در صورت بررسی، جز تشابهی در ظاهر، مناسبتی میان این یوگا و آن یوگا یافت نمی‌شود. با توجه به این حقیقت و نظر به تفسیرها و تبیین‌های به‌غایت متنوعی که از این پدیده ارائه می‌دهند، به‌طور کامل ضرورت دارد تا بدانیم آنچه از یوگا در ایران ارائه می‌کنند، چیست، ربط و نسبت میان آن با سایر انواع یوگا کدام است و خود چه تنوعاتی دارد؟ به کجا ره می‌سپرد؟ تا چه حد می‌توان به آن دل سپرد و دست داد؟ آیا یوگا، به شیوه‌ای که در ایران رواج دارد، می‌تواند تهدیدی برای فرهنگ اسلامی– ایرانی باشد، یا خیر؟ افزون بر موارد یادشده، آموزش یوگا در ایران دارای کاستی‌های فراوانی است که باید آن‌ها را شناخت تا کسی یا نهادی به رفع آن اهتمام کند. همه این موارد، جستاری عالمانه دراین‌باره را اقتضا می‌کرد. این نوشتار، در پاسخ به این ضرورت و آن پرسش‌ها شکل‌گرفته است.