ذکر در لغت به معنای به زبان جاری کردن، یاد کردن، بیان کردن، یادآوری؛ و در اصطلاح یاد کردن زبانی و قلبی خداوند به تکبیر، تسبیح، تحمید و تهلیل است. حقیقت ذکر، به یاد خدا بودن در همه احوال و پیش‌آمدها و توجه به حضور در محضر الهی است. بنابراین بنده حقیقی به هنگام روبه‌رو شدن با تکالیف واجب، به یاد خدا بوده، آنها را انجام می‌دهد و هنگام روبه‌رو شدن با محرمات و معاصی، از خدا غافل نشده و از انجام آنها پرهیزمی‌نماید. ذکر خدا انواعی دارد: الف.ذکر لفظی و زبانی. به جا آوردن حمد و ثنای الهی، درد دل کردن، درخواست یاری کردن و پناه بردن به خدا است. ب.ذکر قلبی. توجه قلبی به خداوند، باید از دل انسان بجوشد و به زبان جاری شود. ذکر قلبی باعث جلای دل شده و انسان را از اسارت نفس رهایی می‌بخشد. ج.ذکر عملی. یاد کردن خدا در همه احوال است. اینکه انسان در تمامی اوقات، خدا را حاضر و ناظر بر اعمال خویش بداند این کتاب به انواع ذکرها در نگاه ائمه (علیهم السلام) می‌پردازد