بابشارت بهار گرمای ایمان ذره ذره در قلب دانه سرازیر شد. دانه دردش را در آغوش کشید ریشه زد و جوانه داد خداگفت :"اکنون که جامه ایمان به تن کردی ماندن در تاریکی سزاوارت نیست تن سبزت تمنای آفتاب دارد و زین پس قلبت جز با نور آرام نخواهد گرفت .از تاریکی گذر کن و زمین را بشکاف . زمین را بشکاف دانه من که روییدن درانتظار توست" خیال دانه تا آن سوی خاک پرکشید و پر شد از رویای روشنی و نور...