پژوهش در علوم سیاسی مدرن از بدو ظهور در قرن نوزده میلادی داعیه علم بودن به سبک علوم طبیعی را داشتند و آنگونه که پدر جامعه‌شناسی مدرن، اگوست کنت، اعلام کرده بود، می‌بایست علومی اثباتی باشند. روش‌شناسی همه علوم، اعم از طبیعی و اجتماعی، برای اثبات‌گرایان یکسان بود. شرط پژوهش علمی‌ صدق‌پذیری گزاره‌های پژوهشگر از راه مشاهده و سنجش دقیق مقولات مورد بررسی بود. این روش علمی واحد مبتنی بر مجموعه‌ای از قواعد منطقی مجرد و مستقل از جهان و کردارهای اجتماعی آدمیان فرض می‌شد و کاربردی عام و فراگیر داشت. اگرچه مخالفان اثبات‌گرایان از همان ابتدا ادعاهای گزاف و خوش‌بینانه آنها را مورد تردید قرار داده بودند. این مخالفت‌ها نتوانست مانع از رواج گسترده این رویکرد معرفت‌شناختی به پژوهش در حوزه علوم اجتماعی شود. به تدریج اصول دیدگاه اثبات‌گرایی بر حوزه پژوهش‌های اجتماعی سلطه یافت. به گونه‌ای که اهل پژوهش، اغلب بدون توجه و حتی آگاهی از مفروضات اثبات‌گرایانه خود، عمل پژوهش را انجام می‌دادند یا در صورت آگاهی از آن مفروضات، تردید در آنها و ورود به مباحث معرفت‌شناختی پیچیده و احتمالاً حل‌ناشدنی را روا نمی‌دانستند. بحث‌های معرفت‌شناختی یکی از حوزه‌های اندیشه فلسفی را تشکیل می‌دهد. به ویژه پس از چرخشی که رنه دکارت (۱۶۵۰ ـ ۱۵۹۶) در مباحث اصلی فلسفه از اندیشه درباره معنای هستی (هستی‌شناسی) ...