ما تصور می‌کنیم که آگاه هستیم. به خیال خودمان دنیا و خودمان را می‌شناسیم و عشق را چشیده و عقل دوراندیش را آزموده‌ایم. این اندیشه‌ی خام تا پایان عمر با کسان بی‌شماری همراه است و آن‌ها را در حبابی از جنس تکبر و توهم بالا می‌برد و ناگهان می‌ترکد و انسان «خود آگاه پندار» را در عمق جهل مرکب سقوط می‌دهد. این وضعیتی بود که مولانا تا پیش از ملاقات شمس تبریزی در آن زندگی می‌کرد. او عالمی بلند مرتبه بود و از سرزمین‌های دور و نزدیک به محضرش می‌رسیدند و در برابرش کرنش و او را ستایش می‌کردند. مولانا نیز خود را والامقام می‌دانست و همگان را پندواندرز می‌داند؛ اما تاج و تختی که این عارف بر رویش حکومت می‌کرد، به یک زلزله نیاز داشت. کسی باید می‌آمد و «خداوندگار مولانا»، عارفی که شیخ و شاه در برابر منبرش سجده می‌کردند را از تخت پایین می‌کشید. حق جلال الدین محمد بلخی این نبود که درگیر درس و بحث شود، جان او می‌بایست در عشق می‌سوخت و از نو زنده می‌شد. دیوانه کردن مولانا کار هر کسی نبود. زاهدان خشک مذهب و شاعران میان‌مایه از پس این مهم برنمی‌آمدند. برای سوزاندن مولوی، شمس تبریزی لازم بود که خورشید و «خدای» مولانا شود، اویی که در بیشه‌ی اندیشه‌ی شعله کشید و دنیای خداوندگار را گلستان کرد.